Strona Glowna
Kontakt
Cele i Zadania
Historia Fundacji
Zarzad
Stypendia Aplikacje
Konkursy Recytatorskie
Wydarzenia
Wladyslaw Reymont Biografia


Fundatorzy

Finał XXXVIII Konkursu Recytatorskiego
Fundacji Władysława Reymonta
im. Marii i Czesława Sadowskich


Motto: "Wy jesteście przyszłością świata!
Wy jesteście nadzieją Kościoła!
Wy jesteście moją nadzieją!"

Jan Paweł II
"Z Reymontem przez Polskę" - arykuł (pdf)

Dobiegły końca zmagania konkursowe. Zdobywcy Głównej Nagrody Konkursu będą reprezentować dzieci i młodzież Polonii Kanadyjskiej we wrześniu tego roku w Polsce na IV Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim pt. "Mówimy Reymontem", który odbędzie się w Gimnazjum im. Wł. St. Reymonta w Zawidzu Kościelnym koło Torunia.

Do udziału w XXXVIII Konkursie Recytatorskim, Fundacja W. Reymonta otrzymała 153 zgłoszeń (taśmy z nagraniami recytacji) Ontario - 97, British Columbia - 31, Manitoba - 14 i Quebec - 11. Komisja Sędziowska w składzie Marta Jakubowska, Stanisława Krukowska i Krystyna Sowińska zakwalifikowała 36 recytatorów, którzy walczyli w Finale Konkursu o medalowe miejsca w sześciu grupach wiekowych.

Jury Konkursu przesłuchań Finałowych i Koncertu Laureatów w składzie:

- Agnieszka Buda-Rodriguez
- Ilona Kowalik
- Stanisława Krukowska
- Krzysztof Raczyński

- Krystyna Siwiec
- ks. Dariusz Szurko
- Danuta Warszawska - Przewodnicząca
   Komisji

oraz Komisja Administracyjna w składzie:

- Bożena Chylewska
- Filip Chrapka

- Marta Jakubowska
- Marzanna Jaroma

wyłoniło LAUREATÓW - zdobywców złotych, srebrnych i brązowych medali w każdej grupie wiekowej.

Grupa I (6-7 lat)
1. Anna Maria Gadomski
2. Alicja Gawlik
3. Nikki-Kinga Ludwiczak
- Mississauga
- Oshawa
- Vancouver
Grupa IV (12-13 lat)
1. Jeremi Duszyński
2. Magdalena Kiczka
3. Karol Jarocki
- Montreal
- Montreal

- Montreal

Grupa II (8-9 lat)
1. Józefina Przystupa
2. Julia Kwaśnicki
3. Julita Gadomski
- Vancouver
- Oakville
- Mississauga

Grupa V (14-15 lat)
1. Dominik Ludera
2. Martyna Gadomski
3. Barbara Karpińska
- Montreal
- Mississauga

- Hamilton

Grupa III (10-11 lat)
1. Paulina Gadomski
2. Magdalena Kapron
3. Kacper Bożełko
- Mississauga
- Hamilton
- Montreal

Grupa VI (16-25 lat)
1. Łukasz Przybyła
2. Julia Chrapka
3. Monika Bernacik
- Montreal
- Hamilton

- Hamilton

Zdobywcy medali z każdej grupy wiekowej ponownie wystąpili przed Jury Konkursu podczas Koncertu Laureatów walcząc o Główną Nagrodę Konkursu - wyjazd do Polski na IV Ogólnopolski Konkurs Recytatorski pt. "Mówimy Reymontem".
Zaszczytu tego dostąpili:

- Dominik Ludera - Montreal
- Jeremi Duszyński - Montreal
- Karol Jarocki - Montreal

Po raz kolejny w historii konkursu Fundacja nagrodziła donacjami szkoły za najliczniejszy udział uczniów w konkursie i upominkami, nauczycieli, którzy przygotowali najwięcej uczestników do konkursu.

Szkoły
1. Hamilton - Polska Szkoła Średnia St. Charles
2. Vancouver - Polska Szkoła im. św. Kazimierza
3. Winnipeg - Polska Szkoła św. Ducha

Nauczyciele
1. Monika Karpińska - Hamilton
2. Danuta Kwapiszewska - Winnipeg
3. Beata Baczyński - Oshawa

Zmiany regulaminowe wprowadzone w 2007 roku przez Fundację W. Reymonta, rozszerzające udział w konkursie na teren całej Kanady, zdały egzamin i wpłynęły na dalszy wzrost prestiżu Konkursu Recytatorskiego im. Marii i Czesława Sadowskich, który teraz obejmuje całą Kanadę od Atlantyku do Pacyfiku. Pragniemy dodać, że już od kilku lat zwycięzcy Konkursu Recytatorskiego biorą udział w Konkursie Recytatorskim w Polsce organizowanym przez bliźniaczą Fundację im. Wł. St. Reymonta w Polsce, a najlepsi z najlepszych z Polski przyjeżdżają do Kanady na Finał naszego Konkursu. W tym roku byli to: Łukasz Rogalski ze Szczutowa i Anna Ciarcińska z Zawidza Kościelnego.

Ogłaszając już teraz przygotowania do XXXVIX Konkursu Recytatorskiego (termin zgłoszeń do 2 marca 2009), Fundacja W. Reymonta obejmuje swoim mecenatem dzieci i młodzież polonijną z całej Kanady.

W imieniu członków i kuratorów Fundacji im. W. Reymonta, pragniemy bardzo serdecznie podziękować nauczycielom i rodzicom za przygotowanie dzieci i młodzieży polonijnej do udziału w Konkursie Recytatorskim. Pragniemy wyrazić naszą wdzięczność za liczny udział w Finale Konkursu reprezentacji z Vancouver i Montrealu, jak również gościom z Polski.

Jako organizatorzy konkursów recytatorskich, mamy świadomość, że stwarzamy dzieciom i młodzieży polonijnej warunki do głębszego poznania literatury polskiej i bardziej pełnego wrastania i rozwoju intelektualnego w oparciu o nasze dziedzictwo kulturowe.

Jesteśmy dumni z bardzo wysokiego poziomu recytacji konkursowych. Dziękując, gratulujemy wszystkim, którzy brali udział w każdej fazie konkursu. W naszych oczach każdemu z recytujących należy się medal za chęci, odwagę i wielki wysiłek.

Zwycięzcom Koncertu Laureatów - zdobywcom Głównej Nagrody, życzymy sukcesów i wspaniałych przeżyć podczas licznych występów w Polsce.

Komitet Konkursu Recytatorksiego
Kazimierz Chrapka - Koordynator

Zdjęcia - Władysław Pachowicz

Maria Kiczma - Honorowy Kurator Fundacji wrecza medale dla Lukasza Rogalskiego i Anny Ciarcinskiej laureatow Konkursu Recytatorskiego z Polski


Jury XXXVIII Konkursu Recytatorskiego


Zdobywcy zlotych, srebrnych i brazowych medali w XXXVIII Konkursie Recytatorskim


Witold Jaroszewski, Vice Prezes Fundacji, i Krystyna Siwiec, Dyrektor Gimnazjum im. Wl. St. Reymonta w Zawidzu Koscielnym wreczaja jedna z Glownych Nagrod Konkursu - wyjazd na Konkurs do Polski dla Karola Jarockiego z Montrealu


Kazimierz Chrapka, Koordynator Konkursu i Witold Jaroszewski, Vice Prezes Fundacji W. Reymonta

_________________________________


Historia Konkursu Recytatorskiego Fundacji im. Władysława Reymonta

Dawno, dawno temu byli ludzie dla których wszystko co polskie nie było obce. Wszystko co polskie ceniono ponad wagę złota. I tak to było dawno, dawno temu kiedy Związek Polaków w Kanadzie powołał do życia Radę Edukacyjną, która miała za zadanie szerzenie Kultury Polskiej, nauczanie, historii, geografii i propagowanie bogatej literatury polskiej. Rada Edukacyjna objęła pieczę nad szkołami polskimi, które były w Domach Związkowych, domach prywatnych, w domach bratnich organizacji.
Z chwilą powstania Języków Spóścizny Kulturowej zajęcia odbywały się w lokalnych szkołach publicznych i katolickich.

Doskonale pamiętam rok 1962 i moje pierwsze kroki skierowane do budynku Związkowca na Queen Street w Toronto. Młoda, niezbyt pewna siebie, w nowym kraju, otwieram drzwi gdzie wita mnie przemiła, uprzejma, gościnna i uśmiechnięta pani Irena Korsak. Zaczynamy rozmowę. Mówię, że przed paroma dniami przybyłam na pobyt stały do Kanady, ale nie mogę nawet dokończyć dlaczego przybywam, bo natychmiast zostaję zaproszona do wstąpienia do pracy pedagogicznej w Radzie Edukacyjnej, której przewodniczącą była właśnie pani Irena Korsak.

Radości nie było końca, bo spotkałam człowieka o wielkim polskim sercu, który zauważyl moją nieśmiałość i poniekąd samotność nowo przybyłej do Kanady. Ile to radości sprawiło pierwsze zebranie gdzie poznałam panią Michalinę Wolnik, z którą pozostałam w wielkiej przyjaźni aż do jej śmierci, panią Kazimierę Budziak, panią Helenę Jordan i wiele wiele innych. Powoli pozanaję pracę, zadania i cele Rady Edukacyjnej. Pani Irena Korsak jest wiernym pomocnikiem. Pan Jesse Flis służy radami jako młody nauczyciel, potem wice kierownik szkoły a później jako najmłodszy kierownik szkoły Wydziału Oświaty Miasta Toronto.

Pani Michalina Wolnik inicjatorka - MATKA - Konkursów Recytatorskich zaprasza mnie do współpracy. Tu poznaję mozolną pracę przygotowywania i rozpowszechniania Konkursów Recytatorskich. Dużo czasu poświęcamy na wybieranie poezji dla różnych grup wiekowych. Musimy przecież te wszystkie materiały wybrać, zebrać, powielić i wysłać do wszystkich szkół polskich w Ontario. Czas leci szybko i bardzo miło, bo nie tylko wybieramy, ale i same czytamy te poezje z łezką w oku, ze śmiechem, ale w większości z więlką radością. Wiedząc, że nasza praca nie pójdzie na marne i zaowocuje pięknymi recytacjami podczas Konkursu.

Robimy to z wielkim poświęceniem dla dobra naszych dzieci i młodzieży, wierząc mocno, że nauczyciele i rodzice dzieci przyjdą nam z pomocą i radą. Pani Michalina zawsze jest bardzo uczynna i życzliwa nam wsystkim, wiernie obserwuje, patrzy, doradza, zawsze z uśmiechem. Tak buduje się nasza przyjaźń. Nie odczuwam różnicy wieku. Wiem, że mogę całkowicie zaufać tej fenomenalnej nauczycielce, która jest przykładem i wielkim autorytetem dla nas wszystkich. Pani Michalina czyta, sprawdza, odkłada, zmienia, a potem pyta co wy myślicie? Mamy wolną rękę, dodajemy nowe poezje, odrzucamy niektóre. I tak idzie nasza praca z wzajemnym szacunkiem, z poszanowaniem i z uznaniem. Wiemy, że wspólnie pracujemy dla jednego celu. Wreszcie wszystko jest gotowe do wysyłki. Duże koperty wraz z listem przewodnim będą wysłane. Powiadamiamy szkoły o miejscu gdzie odbędzie się finał Konkursu, bo szkoły mają obowiązek zrobić eliminacje i wybrać najlepszych recytatorów. Harmonijna praca wrze.

Czekamy na Finał. Organizujemy Komisję Sędziowska. Wreszcie Finał Konkursu. Przyjechały dzieci i młodzież, są również rodzice, dziadkowie i zainteresowani konkursem. Wszyscy z zaciekwieniem słuchają recytacji. Co za radość usłyszeć cztero-letnią, uroczą dziewczynkę, którą przywieźli dziadkowie. Konkurs trwa. Liczymy na najlepszych z najlepszych. Wiemy o tym, że panie z Rady Edukacyjnej postarały się o darmowy poczęstunek w postaci pączków, ciastek, babek oraz soków dla wszystkich uczestników. Było skromnie, ale bardzo serdecznie i przyjaźnie. W napięciu oczekujemy rezultatów. Oczekujemy recytacji tych najlepszych z najlepszych. Wręczamy nagrody uczestnictwa dla wszystkich. Są to skormne książki, a dla zwycięzców plakietki i dyplomy, potem zmieniliśmy na medale, a jeszscze później na statuetki.

Tutaj należy wspomnieć niezapomniancych prezesów Związku Polaków w Kanadzie, którzy zawsze uczestniczyli w zmaganiach konkursowych i byli świadkami tego wspaniałego wydarzenia. I tak to trwało przez parę lat, do czasu kiedy ja, młoda już nauczycielka w systemie kanadyjskim, zostałam przewodniczącą Komitetu Oświaty. Byłam najmłodszą ze wszstkich, ale nie mogę zapomnieć tej jakże godnej pracy, gdzie wzajemne poszanowanie było naszą powinnością. Nie można zapomnieć listów od prezesów po takich imprezach. Były one pełne wdzięczności i podziwu. Okazywały wdzięczność dla nas, dla rodziców, dla nauczycieli, dla widzów, a także podziw dla wszystkich uczestników, których recytacje przypominały naszą kochaną ojczyznę i jej bogactwo kultury i literatury.

Kiedy zostałam przewodniczącą Komitetu Oświaty nadal pracowałam z panią Michaliną Wolnik, panią Hanką Łopińską przy przygotowaniu i organizowaniu konkursów. Do pracy w Fundacji Władysława Reymonta wstąpił profesor Chester Sadowski – z York University i profesor Tadeusz Wisz – z Ryerson Polytechnical Institute. Nie upłynęło dużo czasu kiedy do pracy przybyła profesor Iwona Grabowska oraz pani Apolonia Anielewicz, Helen Padykuła i pani Arline Eliasz.

Pewnego wieczoru siedzimy, czytamy, wybiermy i wybieramy. Nagle przyszła mi myśl. Z początku nie byłam pewna czy mam to powiedzieć głośno, ale znając wszyskich z zebrań zabrałam głos i zapytałam panią Michalinę Wolnik: „Pani Michalino, czy nie możemy zrobić trochę inaczej w tym roku jeśli chodzi o wybór wierszy?” „Danusiu, co masz na myśli?” „Pani Michalino wyznaczmy tylko czas trwania recytacji dla każdej grupy wiekowej i dajmy im możność wybrania poezji, albo prozy, takiej aby zmieścili się w tym czasie.” Na to pani Michalina „możemy spróbować w tym roku i zobaczymy co będziemy robili w przyszłości.” Nigdy nie myślałam, że tak łatwo to przejdzie. Wspólnie z panią Michaliną zaczęłyśmy pisać listy do wszystkich szkół. Oddźwięk był pozytywny. Nauczyciele zadowoleni. Dzieci i młodzież mają wolne pole do popisu. Oczekujemy Konkursu. O dziwo! Różnorodność recytacji jest wspaniała. Już nie słuchamy „Ody do Młodości” kila razy, nie słuchamy „Samochawła w kącie stała” kilka razy, albo „Lokomotywy”, lub „Burczymuchy” i.t.d. i.t.d. Konkurs nabiera innej wartości. Jest coraz bardziej ciekawy. Dla nas nie ma wieczorowych spotkań i przerzucania stronicami w poszukiwaniu nowych wierszy. Teraz jest to w rękach tych którzy z wielką chęcią recytują.

Jak widzimy ta moja opowieść nie ma końca, ale brak mi słów dla tych z którymi pracowałam jako młoda nauczycielka. Ja ich ceniłam, ale nie spodziewałam się takiego poparcia i radości w tej pięknej pracy społecznej.

Kiedy Zarząd Główny Związku Polaków w Kanadzie na jednym z Walnych Zjazdów uchwalił założenie Fundacji im. Władysława Reymonta, było to tylko naszą kolejną radością. Pracę Rady Edukacyjnej przejęła Fundacja W. Reymonta. Należy tu podkreślić duże poparcie członków Związku Polaków w Kanadzie. Od każdej składki członkowskiej Fundacja otrzymywała 25 centów na swoją działalność. Pierwszym Prezesem Fundacji został pan Julian Dobranowski. Człowiek o wielkim umyśle, wielkim sercu, prawdziwy społecznik. Było wielu innych prezesów Fundacji, między innymi i autor tego opowiadania. Jestem przekonana, że Ci, którzy odeszli do Domu Boga Ojca są z nami na każdym KONKURSIE RECYTATORSKIM FUNDACJI WŁADYSŁAWA REYMONTA.

Ponownie, w tym roku, odbył się już XXXVIII Konkurs Recytatorski. Był on inny jak dotychczasowe Konkursy. To kolejna inowacja obecnego Prezesa Fundacji pana Kazimierza Chrapki. Kilka lat temu wprowadził on Koncert Laureatów, podczas którego zostają wyłonieni najlepsi z najlepszych którzy w nagrodę wyjeżdżają do Polski aby tam reprezentować Polonię Kanadyjską na Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim pt. „Mówimy Reymontem”. Dzięki nowoczesnej technologii, w 2007 roku Regulamin Konkursu uległ kolejnej innowacji. Każdy uczestnik Konkursu musi nagrać swoją recytatcję na taśmę i przysłać ją do biura Fundacji. Powołana Komisja po obejrzeniu i wysłuchaniu nadesłanych recytatcji wybiera finalistów Konkursu. Finał Konkursu odbywa się na żywo w Toronto. Wiele było i nadal jest różnych opinii na ten temat, także faktem jest, że w 2007 roku było mniej uczestników, ale obecnie konkurs rozrósł się na calą Kanadę. Dajmy szansę ponownie w tym roku aby ten Konkurs Recytatorski spotkał się z uznaniem nauczycieli, uczestników i publiczności. Zapewne różne będą opinie na ten temat i w tym roku ale nowa metoda prowadzenia Konkursu sprawdziła się i obecnie Konkurs Recytatorski Fundacji Reymonta objął całą Kanadę, od Atlantyku do Pacyfiku. W tym roku Fundacja W. Reymonta otrzymała zgłoszenia do udziału w Konkursie z czterech prowincji: Ontario, Quebec, British Columnia i Manitoba. Pragnę dodać, że już od kilku lat zwycięzcy Konkursu Recytatorskiego biorą udział w Konkursie Recytatorskim w Polsce organizowanym przez bliźniaczą Fundację im. Wł. St. Reymonta w Polsce, a najlepsi z najlepszych z Polski przyjeżdżają do Kanady na Finał naszego Konkursu. Już nie ma granicy między dwoma pięknymi krajami, nawet ostatnio wizy zostały zniesione.

W tym roku mottem Finału Konkursu była maksyma Ojca Świętego Jana Pawła II “Wy jesteście przyszłością świata! Wy jesteście nadzieją Kościoła! Wy jesteście moją nadzieją!" On tak bardzo kochał dzieci i młodzież. Wiemy jak wspaniale czuł się wśród nich. Wiemy jak piękną pisał poezję, jak pięknie grał w sztukach teatralnych jako młody student w Krakowie. Piękne albumy obrazujące Pontyfikat Jana Pawła II były w tym roku nagrodą dla wszystkich uczestników Finału.

Dołóżmy wszelkich starań, aby KONKURS RECYTARORSKI FUNDACJI im. WŁADYSŁAWA REYMONTA ZAWSZE TRWAŁ. Niech żyją w zdrowiu, radości i pomyślności wszyscy uczestnicy Konkursów Recytatorskich, ich nauczyciele i ich rodzice. NIECH SWIĘTO MOWY POLSKIEJ TRWA.

Spisała, przemyślała, przypomniała, utrwaliła na prośbę Fundacji W. Reymonta,
Danuta Gadzała Warszawska
Rzecznik Prasowy Fundacji